باب دهم : تحريم غنا در اين باب به بيان تحريم غنا آن‌گونه كه در قرآن و ديگر جاها آمده مىپردازيم كه صوفيان عموما و خصوصا آن را حلال دانسته و عبادت مىشمرند و بر اين معنا دوازده دليل دلالت دارد . 1 - دليلى شرعى بر جواز غنا به ظهور نرسيده در صورتى كه دليل بر تحريم آن عموما و خصوصا وجود دارد . 2 - آن‌گونه كه شرح آن به خواست خدا خواهد آمد ، غنا تشريع و بدعت تلقّى مىشود . 3 - ضرورت مذهب شيعه ، اقتضاى تحريم غنا دارد . علماى شيعه در كتب خويش به تحريم غنا تصريح كرده‌اند ، علاقه‌مندان به آگاهى بر اين موضوعات مىتوانند بدان كتب مراجعه نمايند . برخى از علما مبحث غنا را در كتب « تجارت » ، برخى تصريح به تحريم آن را در كتاب « شهادات » و بعضى در هردو جا به بيان آن پرداخته‌اند و بيشتر آنان به‌طور عموم چه در قرآن يا اذان يا شعر يا ديگر جاها ، به تحريم غنا تصريح نموده‌اند مگر جاهايى كه به دليلى خاص استثناء شده است و در اين زمينه هيچ‌يك از آنان مخالفتى ندارد و به نقل اجماع در اين خصوص نيز تصريح كرده‌اند و هرفرد منصفى به تحقّق اجماع در اين‌جا برده و درمىيابد كه معصوم يا معصومين عليهم السّلام طبق روايات متواتر ، داخل در اين اجماع‌اند . 5 - جايز دانستن غنا در اين‌جا عموما و خصوصا ، همان ديدگاه و مسلك مخالفان اهل بيت عليهم السّلام است كه از مطالب گذشته و ديگر موضوعات ، به خوبى روشن است و همين موضوع يكى از بزرگترين دلائل بطلان اين مسلك است چنان‌كه ائمه عليهم السّلام در مقام اختلاف احاديث و موارد ديگر ، دستور به ترك كارهاى موافق با اهل سنّت و انجام كارهاى مخالف آنان صادر كرده‌اند .